“Τι έκανα λάθος;” “Τίποτα. Απλά τίποτα”

“Τι έκανα λάθος;” “Τίποτα. Απλά τίποτα”

Με αφορμή το τρέιλερ το 1ου Πανελλήνιο Συνέδριο γονιμότητας, θέλω να γράψω αυτό το άρθρο για να πω μερικές σκέψεις μου όσον αφορά το τρέιλερ και την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα.

Αρχικά, το θέμα του συνεδρίου είναι το αναπαραγωγικό σύστημα των γυναικών. Ναι, είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται ενημέρωση ώστε η κάθε γυναίκα να γνωρίζει το πώς λειτουργεί το σώμα της αναλόγως την ηλικία και τι προκλήσεις θα αντιμετωπίσει αν αποφασίσει να γίνει μητέρα. Ακόμη δεν καταλαβαίνω, βέβαια, πού κολλάει η εκκλησία σε ένα τέτοιο επιστημονικό ζήτημα.

Ας μείνουμε στο τρέιλερ.

Βλέπουμε μια γυναίκα που κλείνει τα 41. Σύμφωνα με την αφηγήτρια, σε εκείνη την ηλικία πρέπει να κάνεις τον απολογισμό σου. Όχι τι έκανες αλλά τι θα έπρεπε να έχεις κάνει. Γιατί σπούδασες, έκανες καριέρα, γνώρισες έναν καλό σύντροφο. Αλλά δεν έγινες μητέρα. Και αυτό το 4 στον διψήφιο αριθμό της ηλικίας σου δεν σου επιτρέπει να γίνεις μητέρα. Τότε σκέφτεσαι “Τι έχω κάνει λάθος;” και η αφηγήτρια απαντάει “Τίποτα δεν έκανες λάθος. Απλά δεν γνώριζες”.

Βιολογικά, μία εγκυμοσύνη μετά τα 40 είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Τότε αυξάνεται και ο κίνδυνος για προβλήματα υγείας και στη μητέρα και στο παιδί. Οπότε ένα συνέδριο γονιμότητας μπορεί να βοηθήσει στην ενημέρωση. Αλλά ο τρόπος που επιλέγει το ίδιο το συνέδριο να προωθηθεί είναι λάθος.

Όταν η πρωταγωνίστρια σκέφτεται τις σπουδές της, τη δουλειά της και τον άντρα της, κατευθείαν σκέφτεται ότι δεν μπορεί να γίνει μητέρα. Σαν να βάζουμε σε μία ζυγαριά τη μόρφωση, την καριέρα και τη συντροφικότητα από τη μία, τη μητρότητα από την άλλη. Και θα γέρνει πάντα προς την άλλη. Λες και η ευτυχία κρίνεται από τη μητρότητα.

Δημογραφικό πρόβλημα

Ο σκοπός του συνεδρίου είναι η σωστή ενημέρωση των γυναικών ώστε να τεκνοποιήσουν όσο είναι ακόμη σε νεαρή ηλικία και να μειωθεί η υπογεννητικότητα στη χώρα μας. Αλήθεια, είναι μόνο πρόβλημα των γυναικών αυτό; Οι ίδιες επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά νέες;

Φυσικά και υπάρχουν γυναίκες που προτιμούν την καριέρα, την ελευθερία, το να έχουν μια σχέση χωρίς παιδιά. Αυτές, όμως, που θέλουν να γίνουν μητέρες, πώς ακριβώς θα το πετύχουν αυτό; Όταν υπάρχουν άνεργοι πτυχιούχοι και όσοι εργάζονται κάνουν κάτι άσχετο με τις σπουδές τους για έναν βασικό μισθό, πώς θα έρθει ένα παιδί στον κόσμο; Όταν οι παιδικοί σταθμοί και τα ολοήμερα πάνε με βάση εισοδήματος, πού θα είναι το παιδί όταν οι γονείς του εργάζονται για να του παρέχουν τα προς το ζην;

Μετά το παιδί αυτό θα μεγαλώσει και θα περάσει στο πανεπιστήμιο. Ή θα περιορίσει τις επιλογές του στην πόλη του, ακόμη κι αν δεν το ενδιαφέρει το αντικείμενο σπουδών, ή θα κάνει αίτηση για φοιτητική εστία. Αν γίνει δεκτή, θα κάνει κάθε χρόνο που θα μειώνονται τα κριτήριά του. Αν όχι, ή δεν θα πάει ή θα πάει με τους γονείς να πληρώνουν όσο μπορούν να ανταπεξέλθουν και το πιθανότερο είναι να ξεκινήσει δουλειά. Ως εργαζόμενος φοιτητής, θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια φοίτησης, με τον φόβο της διαγραφής και το ηθικό του πεσμένο. Και μετά, θα πάρει το πτυχίο για το οποίο τόσο κόπιασε, θα θέλει να βρει μια συναφή δουλειά και το πιθανότερο είναι να βρει μία άσχετη με τις σπουδές του δουλειά, ίσα για να ζει αξιοπρεπώς. Έτσι, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Και τελικά;

Και ρωτώ εγώ τώρα. Μήπως αντί να ρίχνουμε το μπαλάκι στους πολίτες και να τους κουνάμε το δάχτυλο στο γιατί δεν κάνουν παιδιά, να υπάρχει λίγη πρόνοια που θα δίνει κίνητρο σε αυτούς που θέλουν να γίνουν γονείς; Μήπως δεν χρειάζεται συνέδριο γονιμότητας αλλά συνέδριο πρόνοιας;

Leave a Reply

Your email address will not be published.