Μήπως τελικά η Trap δεν είναι πρότυπο lifestyle;

Μήπως τελικά η Trap δεν είναι πρότυπο lifestyle;

Trap, είναι μια μουσική. Γιατί να είναι και πρότυπο lifestyle;

Ξημερώματα 2 Σεπτεμβρίου, ο γνωστός trap τραγουδιστής Mad Clip έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα μετά από έναν γάμο. Πριν λίγα χρόνια, σκοτώθηκε επίσης σε τροχαίο ο Παντελής Παντελίδης. Το 2017, άλλο ένα δυστύχημα προκλήθηκε από μία Porsche λόγω υπερβολικής ταχύτητας, με θύμα τον νεαρό οδηγό, μία μητέρα, το παιδί της και το αγέννητο παιδί της. Κάθε μέρα πληροφορούμαστε για νέους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους στην άσφαλτο. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ζούμε στο 2021, έχουμε μια ατελείωτη πηγή πληροφόρησης και, αντί η ενημέρωση να βοηθάει στην μείωση των δυστυχημάτων, φαίνεται να την αυξάνει. Μήπως είναι θέμα του τρόπου ζωής που προβάλλεται πλέον και κάνει πλύση εγκεφάλου στους νέους ανθρώπους;

Με τη μόδα της trap μουσικής, η οποία διαφημίζει τα χρήματα, το αλκόολ, την ταχύτητα στον δρόμο, τι μήνυμα περνάει στους νέους ανθρώπους; Φυσικά, δεν θα ταυτίσω τον θάνατο του Mad Clip με τη μουσική του. Ο κάθε καλλιτέχνης επιλέγει τι θα τραγουδήσει αλλά μήπως δεν θα έπρεπε και να το κάνει πράξη; Πώς, όμως, να μην το κάνει πράξη όταν και ο ίδιος δέχεται τα ίδια ερεθίσματα;

Τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα 2019

Πώς επηρεάζει τους ανθρώπους η trap;

Τα video clip πλέον, μας δείχνουν τραγουδιστές μετά από συναυλίες ή πάρτι, να μπαίνουν στα ακριβά αυτοκίνητά τους, να περιτριγυρίζονται από “γκόμενες” και να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους δρόμους, όλοι στο όχημα σε κατάσταση έκστασης. Το τραγούδι αυτό θα ακουστεί το βράδυ σε ένα γνωστό κλαμπ, όπου νέοι θα ξοδεύουν τα λεφτά τους σε ακριβά ποτά και θα πίνουν με τους φίλους τους και τις σχέσεις τους. Μετά, μπαίνουν στο αμάξι, έχοντας πιει. Δίπλα τους, κάθεται η κοπέλα τους, ντυμένη με ένα σέξι βραδινό σύνολο. Στα πίσω καθίσματα, οι φίλοι τους που γελάνε, μετά από μια νύχτα διασκέδασης.

Ο οδηγός συνδέει το κινητό του με το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου και βάζει τα τραγούδια που τον συντρόφευαν το όμορφο βράδυ που πέρασε έξω. Τραγουδάει. Οι πίσω χορεύουν. Η έκσταση συνεχίζει και η ταχύτητα ανεβαίνει. Είναι βράδυ και δεν κυκλοφορεί ψυχή. Τι μπορεί να συμβεί; Το κοντέρ δείχνει 100. Μετά 120. Μετά 170. Μετά 200. Μετά η μουσική σταματάει και θρηνούμε άλλη μία, άλλες δύο, άλλες πέντε νέες ψυχές. Γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό;

Θάνατοι από τροχαία στην Ευρώπη. Κόκκινο, ηλικίες 15-30. Κίτρινο, ηλικίες 30-61

Ξέρεις, το βίντεο κλιπ δεν είναι αληθινό.

Αυτό που παρακολούθησες και ήλπιζες να το κάνεις κι εσύ, δεν έγινε ποτέ. Καμία Porsche και καμία Rolls-Royce δεν βγήκε στους δρόμους της πόλης με το κοντέρ στο τέρμα. Κανένας οδηγός δεν ήταν μεθυσμένος, μαστουρωμένος, εκστασιασμένος. Ήταν όλα ένα στούντιο. Εσύ γιατί το κάνεις πράξη;

Θα μου πεις ότι δεν διαφέρει καθόλου από άλλα πράγματα που βλέπουμε στην τηλεόραση. Ούτε τα παιδιά λυκείου που παρτάρουν στις εφηβικές σειρές είναι παιδιά λυκείου, ούτε οι φοιτητές που τη νύχτα βγάζουν όπλα είναι αληθινοί. Η πληροφορία, όμως, καταγράφεται στο μυαλό μας και μας ωθεί να κάνουμε το ίδιο.

Και μετά, τι;

Μετά, θολωμένος από την έκσταση, τη διασκέδαση και τη νοοτροπία “Έλα μωρέ, τι θα πάθω;” ξεχνάς όλα όσα άκουγες από νέος. Όχι αλκόολ και οδήγηση, όχι υπερβολική ταχύτητα, φοράμε ζώνη ασφαλείας. Σου φαίνονται χαζομάρες της υπερπροστατευτικής σου μάνας και φλώρικες αντιλήψεις του οπισθοδρομικού πατέρα σου. Ξεχνάς, όμως το βασικό. Όταν σε βρει το κακό, η υπερπροστατευτική μάνα σου και ο οπισθοδρομικός πατέρας σου θα μείνουν πίσω. Οι φίλοι σου θα μείνουν πίσω. Η κοπέλα σου θα μείνει πίσω. Και εσύ δεν θα είσαι εδώ.

Για 5-10 λεπτά διασκέδασης άφησες πίσω τους ανθρώπους σου. Για 5-10 λεπτά διασκέδασης έχασες τη ζωή σου. Τα όνειρά σου δεν είναι πια όνειρα, το μέλλον σου δεν υπάρχει πια. Και γιατί; Γιατί ήθελες να φανείς “γαμάτος”. Δεν είσαι γαμάτος όταν θέτεις σε κίνδυνο τον εαυτό σου, τους συνεπιβάτες σου και τα γύρω αυτοκίνητα. Δεν είσαι γαμάτος όταν προκαλείς μια τραγωδία. Δεν είσαι γαμάτος όταν χάνεις τη ζωή σου.

Μείνε ασφαλής, το χρωστάς σε πολλούς.

Ξέρεις, έχεις υποχρέωση να μείνεις ασφαλής. Το χρωστάς στους γονείς σου, που σε μεγάλωσαν για να φτάσεις εδώ. Το χρωστάς σε όσους σε αγαπούν, που θέλουν να ζήσουν κι άλλες στιγμές μαζί σου. Κυρίως, το χρωστάς στον εαυτό σου. Το χρωστάς στον οκτάχρονο εαυτό σου που έκανε όνειρα για τον εικοσάχρονο εαυτό του. Το χρωστάς στα όνειρα που κάνεις όταν είσαι μόνος. Το χρωστάς στα όνειρα που δεν έχεις κάνει ακόμη. Γιατί να μείνουν όνειρα για 10 λεπτά διασκέδασης; Να γίνουν πράξη με μισή ώρα προσοχής.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, αφήστε ένα σχόλιο. Επίσης μην ξεχάσετε να γίνετε μέλη της όμορφης παρέας μας, γραφτείτε στο Forum μας και ακολουθήστε μας στα social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published.