Μια ζωή σε μια φωτογραφία

Μια ζωή σε μια φωτογραφία

Πόσα γεγονότα, πόσες ιστορίες, πόσα συναισθήματα μπορούν να χωρέσουν σε μια φωτογραφία; Μήπως, όμως, όλα αυτά μένουν εκεί και ξεχνάμε να ζήσουμε; Ας ακούσουμε μερικές απόψεις επί του θέματος.

Αχιλλέας

«Εγώ μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια που είχε τρέλα με τις φωτογραφίες. Πήγες διακοπές; Να βγάλεις μπόλικες φωτογραφίες. Επισκέφτηκες ένα μουσείο; Μην ξεχάσεις να τραβήξεις φωτογραφίες από τα εκθέματα. Βρήκες μια πανέμορφη θέα; Πρέπει να την αποτυπώσεις στο φακό της φωτογραφικής ή του κινητού. Μια ζωή έμαθα να αγαπώ τις φωτογραφίες. Τώρα νιώθω πως έχω να θυμάμαι πολλές όμορφες στιγμές της ζωής μου.»

Λάζαρος

«Τις θυμάσαι, όμως, όντως Αχιλλέα; Όλες αυτές τις στιγμές; Ή απλά βλέπεις όλες αυτές τις φωτογραφίες αναγνωρίζοντας πρόσωπα και μέρη χωρίς, όμως, να θυμάσαι τα συναισθήματα; Εγώ δεν βγάζω σχεδόν ποτέ πια φωτογραφίες. Τις προάλλες έβλεπα παλιές φωτογραφίες μου και ήταν σαν να έβλεπα τη ζωή ενός άλλου, ενός αγνώστου που απλά μου έμοιαζε. Δεν θέλω να το ξανανιώσω αυτό το κενό αίσθημα. Προτιμώ να ζω την κάθε στιγμή. Μόνο έτσι θα αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Ίσως θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε καν η ιδέα της φωτογραφίας και ο κόσμος απλά να ζούσε την κάθε στιγμή.»

Ελπίδα

«Συγνώμη που σας διακόπτω, αλλά με λένε Ελπίδα και άκουσα τη συζήτησή σας και ένιωσα πως έπρεπε να παρέμβω. Η φωτογραφία δεν είναι απλά η αποτύπωση μιας στιγμής. Είναι πολλά περισσότερα. Όταν ήμουν στην εφηβεία, όταν είχα χάσει τον εαυτό μου, βρήκα το καταφύγιο μου στη φωτογραφία. Ανακάλυψα ένα ταλέντο που μου έδωσε μια νέα ματιά στη ζωή. Από τα πιο απλά πράγματα, όπως ένας παππούς που κάθεται σε ένα καφενείο, μέχρι τα πιο εντυπωσιακά όπως μια παράσταση πυροτεχνημάτων. Σήμερα, 10 χρόνια μετά, κάνω αυτό που αγαπώ ως επάγγελμα και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ.»

Γιάννης

«Γεια σας είμαι ο Γιάννης και καλά όλα αυτά που λέτε για τις φωτογραφίες, αλλά μπορούν να σου προκαλέσουν μεγάλο πόνο. Ξέρετε πόσες φορές έχω διαγράψει, έχω σκίσει ή έχω κάψει φωτογραφίες για να μην θυμάμαι ανθρώπους και γεγονότα που με πλήγωσαν; Ή πόσες φορές έχασα φωτογραφίες από σημαντικές στιγμές επειδή έτυχε να χαλάσει ένας σκληρός δίσκος; Τι θα μου πείτε εμένα δηλαδή; Ότι οι φωτογραφίες με έχουν κάνει πιο ευτυχισμένο άνθρωπο;»

Ευαγγελία

«Είστε όλοι πολύ νέοι για να έχετε αυτές τις συζητήσεις. Είμαι η Ευαγγελία, είμαι 80 χρονών και τόση ώρα σας ακούω να λέτε αυτά τα παιδιάστικα λόγια. Η φωτογραφία είναι καταρχήν μια ευλογία. Για να καταλάβετε, ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία. Δεν τον θυμάμαι, κάποιος θα μπορούσε να πει πως δεν τον γνώρισα καν.

Κι όμως! Μπορεί να έφυγε νωρίς, αλλά άφησε το στίγμα του. Γιατί αγαπούσε να βγάζει φωτογραφίες με την παλιά φωτογραφική του. Μέσα από αυτές τις φωτογραφίες τον είδα να μεγαλώνει, να αλλάζει, να αγαπάει, να πληγώνεται, να ζει… Γνώρισα τον χαρακτήρα του σαν να τον ήξερα χρόνια. Η εγγονή μου τις προάλλες μου ψηφιοποίησε πολλές από τις φωτογραφίες του. Τώρα τις ξαναβλέπω μαζί με τον σύζυγό μου.

Έναν σύζυγο, ο οποίος πάσχει από άνοια. Συνηθίζω να του φέρνω τα άλμπουμ από τις φωτογραφίες που βγάζαμε στα νιάτα μας. Από τις φωτογραφίες των παιδιών μας, των εγγονιών μας. Οπότε μη μου ξαναπεί κάποιος ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος χωρίς τις φωτογραφίες. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα γνώριζα τον πατέρα μου, δεν θα γνώριζε ο σύζυγός μου ξανά τον εαυτό του.

Προφανώς δεν πρέπει να ξεχνάμε να ζούμε τη στιγμή. Να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Αλλά δεν κάνει κακό να βγάζουμε και μια φωτογραφία. Ή δύο. Γιατί σε 10, σε 20, σε 30 χρόνια, θα βλέπουμε αυτές τις φωτογραφίες είτε εμείς είτε άλλοι και θα θυμόμαστε το τι ζήσαμε, τα όμορφα και τα άσχημα. Όσα αγαπήσαμε και όσα θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Γεγονότα που μας άλλαξαν και διαμόρφωσαν τη ζωή μας. Μια ζωή σε μια φωτογραφία…»

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, αφήστε ένα σχόλιο. Επίσης μην ξεχάσετε να γίνετε μέλη της όμορφης παρέας μας, γραφτείτε στο Forum μας και ακολουθήστε μας στα social media!

Leave a Reply

Your email address will not be published.