Γιατί Πρέπει Να Δεις Την Νέα Ταινία Του Quentin Tarantino

Γιατί Πρέπει Να Δεις Την Νέα Ταινία Του Quentin Tarantino

Από το Reservoir Dogs, μια επαναστατικά πρωτότυπη και πετυχημένη heist ταινία μέχρι το Οσκαρικό Django: Unchained (Τζάνγκο, ο τιμωρός) ο Quentin Tarantino έχει αφήσει το δικό του ανεξίτηλο πια αποτύπωμα στην 7η τέχνη, πυροδοτώντας μια νέα γενιά κινηματογραφιστών, έχοντας κάνει ένα πολύ δυναμικό ντεμπούτο τη δεκαετία του ’90 με ταινίες ορόσημα όπως το Reservoir Dogs, Jackie Brown αλλά και Pulp Fiction. Ένα κοκτέιλ βίας, δυνατών συγκινήσεων, εκδίκησης αλλά και εκπληκτικής μουσικής είναι, θα μπορούσε να πει κάνεις, η συνταγή επιτυχίας του Αμερικανού σκηνοθέτη που όπως δηλώνει και ο ίδιος: “Δεν πήγα ποτέ σε σχολή κινηματογράφου, πήγαινα στον κινηματογράφο”. Ποιος είναι όμως ο λόγος που ο Quentin Tarantino έχει καταλήξει να θεωρείται μια cult θεότητα και σύμβολο της ποπ κουλτούρας; Η αρνητική κριτική δεν έχει λείψει από τον κόσμο των σινεφίλαλλά και κριτικών που είτε απωθούνται από την υπερβολική δόση βίας, είτε από το “δανικό” αρκετές φορές concept η και θεματολογία παλαιοτέρων επιτυχιών στις ταινίες του. Παραδείγματος χάρη, το KillBill μπορεί να θεωρηθεί μια αμερικανική αναπροσαρμογή του Ιαπωνικού manga αλλά και των ταινιών που ακολούθησαν, με τον τίτλο: LadySnowblood. Ο κεντρικός γυναίκειος χαρακτήρας, η σφοδρή επιθυμία για εκδίκηση και οι στιλιστικά προσεγμένες και εν μέρει υπερβολικές σκηνές βίας διακατέχουν στο μεγαλύτερο μέρος τους και τις δυο ταινίες. Πάρα ταύτα είναι κάτι άλλο που δικαιώνει τον αμφιλεγόμενο κινηματογραφιστή, στοιχεία που για έναν μη παρατηρητικό θεατή παραμένουν κρυμμένα, είτε αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες.

Ήρθε η ώρα λοιπόν για μια αναδρομή στην πλούσια κινηματογραφική του παρακαταθήκη ώστε να καταλήξουμε στην νέα ταινία του Tarantino: Once Upon A Time In…Hollywood.Ταινία-αφιέρωμα στις τελευταίες στιγμές της Χρυσής Εποχής του Χόλυγουντ, που έρχεται συμβολικά στο τελος της με την άγρια δολοφονία της SharonTate, συζύγου του RomanPolanski,όπως αναγράφεται βέβαια και στην επίσημη πλοκή της ταινιας στoIMBd(InternetMovieDatabase) αλλά και σε άλλες αξιόπιστες ιστοσελίδες. Έτσι ώστε η απάντηση στην ερώτηση γιατί πρέπει κάποιος να δει την νέα ταινία του Quentinνα γίνει στο τέλος ξεκάθαρη και αποδεδειγμένη στον αναγνώστη με τον πλέον πιο σύντομό αλλά και διάφανο τρόπο. Η τελική ετυμηγορία βέβαια είναι πάντα δική σας.

Ριζοσπαστική Αφήγηση:

Ένας μη μυημένος θεατής στο κινηματογραφικό στυλ του Tarantino ίσως νιώσει χαμένος με την χαοτική και περιπλοκή δομικά αφήγηση του PulpFiction. Υιοθετώντας μια inmediasres αφήγηση, η ταινία δεν ξεκινάει από την αρχή των γεγονότων, αλλά από ενα σημείο μετά από την μέση. Ο θεατής έτσι αναγκάζεται να τοποθετεί τα διαφορετικά κεφάλαια που παρουσιάζονται σε μπερδεμένη σειρά, σαν κομμάτια πάζλ, ώστε να έχει μια πλήρη εικόνα. Αυτό το στοιχείο είναι το κλειδί εν μέρη της επιτυχίας του PulpFiction καθώς κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού και κυρίως την προσοχή του.

Στιλιστικά προσεγμένη βία: 

Η διαφορά των ταινιών του Tarantino με τις υπερπαραγωγές των λεγομένων action movies και λοιπών blockbuster που σπάνε τα ταμεία κάθε καλοκαίρι έγκειται και στο γεγονός ότι η σκηνοθεσία της βίας στη μεγάλη οθόνη είναι μια νέα μορφή τέχνης για τον Αμερικανό σκηνοθέτη. Η εμμονή του με την υπερβολική βία που κάθε άλλο παρά χαοτική φαίνεται στον θεατή, καθώς είναι προσεκτικά δοσμένη με μια μοναδική μαεστρία. Η χαρακτηριστική σκηνή στο “Άδοξοι Μπάσταρδη” (ναι το ορθογραφικό λάθος υπήρχε και στον αγγλικό τίτλο της ταινίας: IngloriousBasterds”) οπού την συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή ενός Γερμανού αξιωματικού, που αρνείται να προδώσει το υπόλοιπο στράτευμα, μιλώντας για τα ιδανικά της υπερηφάνειας και τιμής στους Αμερικάνους πρωταγωνιστές, διαδέχεται ο άνευ προηγουμένου ξυλοδαρμός του με ένα…ρόπαλο μπέιζμπολ (σύμβολο της αμερικάνικης κουλτούρας). Μια τέτοια σκηνή αποτελεί ένα σοκ μεν για τον θεατή που σίγουρα κρατάει δε την προσοχή και το ενδιαφέρον του. Η χρήση της βίας επομένως αποτελεί περισσότερο ένα προσεγμένο σκηνοθετικό τρικ πάρα μια ωραιοποίησή της. Η χαρακτηριστική υπερβολή, ούτως η άλλως, καθιστά την παρουσία της κάθε άλλο πάρα ρεαλιστική. Περισσότερο γελοία και ένα στοιχείο παρωδίας για έναν μέσο θεατή. 

Πρωτοτυπία και όχι παρθενογένεση: 

Μια εκ τις βασικότερες κριτικές που έχει δεχτεί ο Quentin Tarantino αποτελεί η πρόφαση ότι ανακυκλώνει παλαιότερες επιτυχίες της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ. Όσο και αν αυτό ευσταθεί με μια πρώτη ματιά σε ταινίες όπως το Django Unchained (2012), σαφώς εμπνευσμένο από το ομώνυμο Django του 1966 με πρωταγωνιστή τον θρυλικό FrancoNero, δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε ότι η ίδια ταινία απέσπασε χρυσό αγαλματίδιο για το πρότυπο σενάριο της! Ο Tarantino δεν αντιγράφει. Αντίθετα κλείνει το μάτι σε παλαιότερες ταινίες από τις οποίες αντλεί έμπνευση δημιουργώντας κάτι ολότελα καινούργιο και ριζοσπαστικό. Με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο δείχνει στον θεατή την κινηματογραφική βάση και αυθεντία της ταινίας του, που από εκεί και πέρα εξελίσσεται με τον δικό της τρόπο. Έτσι κι αλλιώς, η πρωτοτυπία περνάει κρίση τα τελευταία χρονιά, με τα remake και τα απαράδεκτα sequel να αφθονούν. Ο Tarantino δείχνει το δρόμο σε μια νέα γενιά ταινιών που κινούνται μεταξύ του παλιού και του νέου, προσφέροντας κάτι το τελείως καινούργιο στο κοινό.

Once Upon a Time in… Hollywood: 

Τι έχει να προσφέρει λοιπόν η νέα ταινία του Quentin σε όλα τα παραπάνω και προπάντων στον σύγχρονο κινηματογράφο; Η υπόθεση από μονή της, μέχρι στιγμής, απαντάει πλήρως σε αυτό το ερώτημα: O Rick Dalton (Λεονάρντο Ντι Κάμπριο), ένας τηλεοπτικός αστέρας που προσπαθεί να ξανακάνει ένα δυναμικό ντεμπούτο στα spaghetti western, ενώ ο stuntman του Cliff Booth (Μπράντ Πιτ)  βρίσκεται πάντα στο πλευρό του. Ο πρώτος εκ των δύο μένει διπλά στο σπίτι των Roman Polanski και Sharon Tate εκείνη τη μοιραία χρονιά του 1969 οπού η οχτώ μηνών έγκυος Sharon δολοφονείται αγρία εκείνο το ματωμένο καλοκαίρι από μέλη της “Οικογένειας” του Τσάρλς Μάνσον. Μια ωδή στις τελευταίες μέρες της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ που κλείνει την αυλαία της με τον ίσως πιο απότομο και βίαιο τρόπο. Η νέα ταινία του Quentin Tarantino θα έχει σίγουρα στοιχεία νοσταλγίας της λεγομένης “εποχής της αθωότητας” καθώς έφτανε στο κύκνειο άσμα της. 

Αποτελεί μια ιδιαίτερη ταινία από πολλές απόψεις ήδη πριν καν βγει στο σινεμά. Τι να πει κάνεις για το δυναμικό cast που συμπεριλαμβάνει από Μπραντ Πιτ και Ντι Κάμπριο, μέχρι Αλ Πατσινο και πολλούς άλλους; Ο ίδιος ο Tarantino χαρακτήρισε την ταινία ως την κοντινότερη μέχρι στιγμής στο κλασσικό πια PulpFiction, χάρη στην πληθώρα των χαρακτήρων και το βάθος της πλοκής και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Το OnceUponΑTimeιn…Hollywood λοιπόν αποτελεί σίγουρα τον φόρο τιμής του Αμερικανού κινηματογραφιστή στο Χόλιγουντ και τα χρυσά του χρόνια. Τα χρονιά εκείνα οπού ο Αμερικάνικος Κινηματογράφος έχει δώσει αριστουργήματα όλων των ειδών, όπως το Citizen Kane και το Lawrence Οf Arabia η τις μοναδικές ταινίες του Hitchcock. Μια εποχή που συμβολικά φτάνει στο τέλος της με την ειδεχθή δολοφονία της Sharon Tate, σημαίνοντας την αρχή μιας νέας.

Το OnceUponaTimein…Hollywood θα προβληθεί στη χωρά μας στις 22 Αυγούστου. Μέχριτότελοιπόν…εις το επανιδείν!

Leave a Reply

Your email address will not be published.