Ατομική ευθύνη στην κρίση του κορωνοϊού…

Ατομική ευθύνη στην κρίση του κορωνοϊού…

Η ανθρωπότητα έχει περιέλθει τους τελευταίους μήνες σε μια κρίση παγκόσμιας εμβέλειας που αντανακλάται στην πανδημία που έχει προκληθεί από την άνευ προηγουμένου εξάπλωση του γνωστού πια σε όλους COVID-19. Πολλοί αρχηγοί κρατών, έως σήμερα, έχουν πάρει τόσο αυστηρά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας που πολλοί θεωρούν την κρίση ανάλογη με έναν ανορθόδοξο πόλεμο, που χτυπάει κατά κανόνα αμάχους πάρα επιλεκτικά  όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, που στην περίπτωση του Κορωνoϊού είναι γιατροί, νοσοκόμοι και παραϊατρικό προσωπικό. Η ανθρωπότητα, λοιπόν, βρίσκεται σε έναν καθολικό πόλεμο στο οποίο ο εχθρός χτυπάει αδιακρίτως και με ύπουλο τρόπο τα θύματα του. Πέρα από αυτήν την προφανή διαπίστωση βέβαια παρατηρείται και το φαινόμενο της δημιουργίας μιας ενωμένης κοινωνίας που προσπαθεί να νικήσει την πανδημία, μειώνοντας την περαιτέρω διάδοση του δυνητικά θανατηφόρου ιού. Αυτό το νέο, λοιπόν, κοινωνικό δόγμα που η πολιτεία τόσο φανατικά προασπίζεται και εκπροσωπεί βασίζεται σε μια παραδόξως ατομιστική ιδέα…την ατομική ευθύνη ενυπάρχει στον καθένα μας πάρα διάχυτη στο κοινωνικό σύνολο.

Το κράτος, λοιπόν, σε αυτήν την δύσκολη περίοδο αδυνατεί να ασκήσει έλεγχο στον κάθε ένα από τους υποκείμενους πολίτες στην επικρατείας του. Κάτι τέτοιο θα υπονοούσε σαφώς την άνευ προηγουμένου καταπάτηση οποίων ατομικών ελευθέριων η εκάστοτε πολιτεία έχει διασφαλίσει στους πολίτες της. Ούτε σε καμία περίπτωση θα μπορούσε να ελέγχει τις συνειδήσεις του καθενός ώστε το κοινωνικό σύνολο να αποτελείται από μια ομάδα πειθήνιων στην εξουσία ατόμων καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν στοιχείο μια απολυταρχικής Οργουελιανής κοινωνίας και όχι ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος. Η ατομική ευθύνη επομένως αποτελεί το πλαίσιο στο οποίο ο κάθε πολίτης λαμβάνει ο ίδιος δράση, έχοντας την ανάλογη ευσυνειδησία και δρώντας προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, χωρίς να αποτελεί εμπόδιο η κίνδυνο στους υπολοίπους. Ως ατομική ευθύνη ορίζεται η διαπίστωση της ατομικής υπόστασης στο κοινωνικό περιβάλλον και η αποδοχή της ανάλογης ευθύνης ώστε η κάθε μας πράξη να εμπίπτει σε ένα ηθικό πλαίσιο που καθορίζεται ως «καλό» και «αποδεχτό» από την κοινωνία.

Στην κρίση λοιπόν που διανύουμε όλοι μας αυτήν την εποχή, η έννοια της ατομικής ευθύνης θα πρέπει όχι μόνο να γίνει κατανοητή από όλους μας αλλά ακόμη περισσότερο η πυξίδα που καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις προσκείμενες υποχρεώσεις μας και χρέος, όχι μόνο απέναντι στον εαυτό μας αλλά και στην υπόλοιπη κοινωνία. Από την θεωρία στην πράξη λοιπόν, ο καθένας θα πρέπει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως κομμάτι ενός αλληλένδετου κοινωνικού ιστού στον οποίο η κάθε μας πράξη έχει άμεσες επιπτώσεις και στους υπολοίπους. Οι άνθρωποι-δυστυχώς ή ευτυχώς- αποτελούν οντά που χαρακτηρίζονται εντόνως από υπέρμετρο εγωισμό και ατομικισμό. Είναι, όμως, υπό το φως αυτής της διαπίστωσης που η προσήλωση στην ατομική ευθύνη που επιφέρει ο καθένας από εμάς, είναι μια κίνηση απαραίτητη και συνάμα ταπεινή που τιμάει πρωτίστως το άτομο που επωμίζεται με δική του απόφαση τον κοινωνικό του ρόλο, έναντι αυτών που ασκούν κριτική στην πολιτεία αλλά παράλληλα αγνοούν τις δίκες του υποχρεώσεις.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια εποχή που το κράτος χρειάζεται πρωτίστως την αναγνώριση της κοινωνικής ευσυνειδησίας από όλους τους πολίτες, προτού πράξει τα αναγκαία για να εγγυηθεί την ασφάλεια μας σε αναγνώριση της διαπίστωσης του δικού μας κοινωνικού ρόλου.


Leave a Reply

Your email address will not be published.